دوازده سال با رضا گوزل‌زاده؛ از عشق ماشین تا خزانه‌داری/ چشم برهم‌زدنی گذشت

بعضی آدم‌ها را باید از پشت میز کارشان شناخت؛ نه از عنوان شغلی‌شان. آدم‌هایی که سال‌ها می‌آیند، کار می‌کنند، مسئولیت می‌پذیرند، از بخشی به بخش دیگر می‌روند و آرام‌آرام بخشی از حافظه یک مجموعه می‌شوند؛ بی‌آنکه نامشان همیشه در خبرها و گزارش‌ها دیده شود.

رضا گوزل‌زاده یکی از همین آدم‌هاست. ۴۱ ساله است و از سال ۱۳۹۳، زمانی که مهندس شالباف مدیرعامل شرکت بود، به مجموعه سرمایه‌گذاری و خدمات صنایع روستایی و عشایری جاهد پیوست. آن روزها با عنوان کاردان بازرگانی وارد شرکت شد؛ اما علاقه به خودرو، تجربه‌های کاری و اعتمادی که در طول سال‌ها به دست آورد، مسیر کاری‌اش را به بخش‌های مختلفی کشاند؛ از امور خودرو و خرید و پشتیبانی گرفته تا امور اداری و مالی. امروز مسئول خزانه است و خودش می‌گوید کار مالی، اگرچه سخت و پرمسئولیت است، اما یکی از همان بخش‌هایی است که اگر نباشد، چرخ مجموعه نمی‌چرخد.

گفت‌وگوی ما با رضا، فقط درباره شغلش نیست. از دوازده سالی گفت که به تعبیر خودش «به چشم برهم‌زدنی» گذشته؛ از روزهایی که شرکت هنوز ساختمان جداگانه‌ای داشت تا استقرار در ساختمان میدان جهاد، از مدیرانی که آمدند و رفتند تا دوره‌ای که حجم کار بیشتر شده است. از روزهای سخت جنگ و دورکاری و نگرانی برای خانواده گفت، از پسرش مهراد که کلاس دوم دبستان است، از فوتبال و تعصبش به تیم محبوبش، از علاقه‌اش به سفر و از آرزویی ساده: یک سفر که در آن تلفن اداره زنگ نخورد!

اما شاید مهم‌ترین بخش گفت‌وگو، جایی باشد که رضا از «کیفیت» حرف می‌زند؛ کیفیتی که به باور او نباید فقط در یک واحد یا یک عنوان سازمانی خلاصه شود، بلکه باید در رفتار و عملکرد تک‌تک کارکنان جاری باشد.

با رضا گوزل‌زاده، یکی از کارکنان شرکت سرمایه‌گذاری و خدمات صنایع روستایی و عشایری جاهد، هم‌صحبت شدیم.

ـ رضا، از خودت شروع کنیم. چند سالت است و از چه زمانی وارد مجموعه جهاد استقلال شدی؟

۴۱ ساله‌ام و از سال ۱۳۹۳ وارد شرکت سرمایه‌گذاری و خدمات صنایع روستایی و عشایری جاهد شدم. آن زمان مهندس شالباف مدیرعامل شرکت بود. قبل از اینکه اینجا بیایم، بیکار نبودم و مشغول کار بودم، اما از طریق یکی از شرکت‌های زیرمجموعه موسسه با اینجا آشنا شدم و پیشنهاد شد که بیایم و شرایط کار را ببینم. در نهایت به عنوان کاردان بازرگانی وارد شرکت شدم و الان تقریباً ۱۲ سال است که اینجا هستم.

ـ یعنی دوازده سال از آن روز گذشته. اگر به عقب برگردی، فکر می‌کنی چقدر مسیر کاری‌ات با چیزی که روز اول تصور می‌کردی متفاوت شده است؟

خیلی متفاوت شده. من وقتی آمدم، قرار بود در بخش بازرگانی کار کنم، اما به مرور مسئولیت‌های مختلفی به من سپرده شد. حتی بخشی از کارهای مربوط به خودروهای شرکت و خرید و پشتیبانی‌ها را انجام می‌دادم. از آنجا که به خودرو علاقه داشتم و فوق‌دیپلم مکانیک هم داشتم، این کارها برایم جذاب بود. حتی در مقطعی خودروهای وزارتخانه و خودروهای تشریفات هم در حوزه مسئولیت ما بود. بعدتر در بخش اداری و مالی هم فعالیت کردم و در کنار کار، تحصیلم را ادامه دادم و مدرک کارشناسی روابط عمومی و رسانه گرفتم. امروز هم در بخش مالی هستم و مسئول خزانه‌ام.

ـ از بین همه این بخش‌ها، کدام کار را بیشتر دوست داشتی؟

بخش خودرو را خیلی دوست داشتم، چون علاقه شخصی‌ام هم بود. وقتی کسی علاقه داشته باشد، کار برایش فقط وظیفه نیست؛ با علاقه دنبالش می‌کند. اما کار مالی واقعاً سخت است. به نظرم مالی قلب یک مجموعه است. اگر مالی نباشد خیلی از کارها اصلاً جلو نمی‌رود. شاید کسی بیرون از این بخش سختی کار را نبیند، اما وقتی درگیرش باشی، متوجه می‌شوی که چقدر مسئولیت دارد. گاهی آن‌قدر کار زیاد است که نمی‌فهمی شب چه زمانی شده یا سال چطور تمام شده است.

ـ از روزهای اول حضورت در شرکت چه خاطره‌ای داری؟

اوایل که آمده بودم، مدیرعامل شرکت مهندس شالباف بود. تقریباً در شش ماه اول اعتماد زیادی به من شد. جاهایی که کار مهمی بود یا لازم بود همراه مدیرعامل کسی باشد من هم همراه ایشان می‌رفتم. بعد از مدتی مسئولیت خودروها را به من سپردند و بعد هم با توجه به جابه‌جایی یکی از همکاران، مسئولیت خریدهای شرکت را بر عهده گرفتم. در واقع از همان ابتدا اجازه ندادند بیکار بمانم! هر بار که یک مسئولیت به من داده می‌شد، سعی می‌کردم انجامش بدهم و تجربه جدیدی پیدا کنم.

ـ در این سال‌ها مدیران مختلفی را هم دیده‌ای. شرکت در این مدت چه تغییراتی داشته است؟

شرکت ما ابتدا کاملاً جدا بود و ساختمان مستقلی داشتیم. بعد تصمیم گرفته شد ساختمان‌ها فروخته شود و مجموعه‌ها در ساختمان وزارتخانه مستقر شوند و ما هم به ساختمان میدان جهاد آمدیم. در این سال‌ها مدیران مختلفی آمدند و رفتند. مهندس شالباف حدود ۱۶ سال مدیرعامل بود و بعد از ایشان مدیران مختلفی در مقاطع کوتاه‌تر آمدند. در دوره آقای شاهمرادی هم با توجه به جوان بودن و انرژی‌ای که دارند، فعالیت شرکت بیشتر شد و حجم کار ما هم افزایش پیدا کرد. الان شرایط طوری شده که معمولاً صبح زود می‌آییم و تا عصر درگیر کار هستیم و حتی پنجشنبه‌ها هم کار داریم.

ـ از سخت‌ترین روزهایی که در این سال‌ها گذراندی، حتماً روزهای جنگ را باید جدا کنیم. آن روزها کجا بودی و چطور کار می‌کردید؟

واقعاً روزهای سختی بود. تا هفدهم اسفند تهران بودم. در روزهای اول با اینکه شرایط سخت بود چند روزی به موسسه می‌آمدیم. اما مسیرها ناامن و پراسترس شده بود. اطراف اتوبان‌ها هم اتفاقاتی می‌افتاد و حتی یک بار در مسیر صدای انفجار و شرایطی را تجربه کردیم که واقعاً استرس‌آور بود. بعد از آن به شهرستان رفتم اما کار را تعطیل نکردیم و به صورت دورکاری ادامه دادیم. از طرف دیگر نگرانی خانواده هم بود. نمی‌دانستی وقتی از خانه بیرون می‌روی، قرار است چه اتفاقی بیفتد. از یک طرف باید به کار فکر می‌کردی و از طرف دیگر خانواده و بچه‌ها در ذهن آدم بودند. از ۸ فروردین هم دوباره شرایطی پیش آمد که آمدن به تهران و ادامه کار حضوری سخت شده بود. در چنین شرایطی آدم تازه متوجه می‌شود بعضی کارها فقط یک «وظیفه اداری» نیست. وقتی شرایط کشور سخت می‌شود، خیلی‌ها باید بمانند و اجازه ندهند کارها متوقف شود.

 

ـ خارج از فضای کار، رضا گوزل‌زاده چه شکلی زندگی می‌کند؟

من اهل ورزشم و فوتبال را خیلی دوست دارم. فوتبال برای من فقط تماشا کردن نیست؛ تعصب هم دارم! بعضی وقت‌ها اگر مربی خوب بازی نکند یا تیم درست بازی نکند، واقعاً حرص می‌خورم! در کنار فوتبال، بیشتر سعی می‌کنم اوقات فراغتم را با خانواده بگذرانم. سفر را هم خیلی دوست دارم. البته سفر ایده‌آل من سفری است که در آن تلفن اداره زنگ نخورد!

ـ یعنی چنین سفری پیدا نمی‌شود؟

تقریباً نه! (می‌خندد) واقعاً حجم کار زیاد شده و مرخصی و فرصت آزاد نسبت به سال‌های قبل کمتر شده است. بعضی وقت‌ها حتی فرصت فیلم دیدن هم ندارم. سینما و تئاتر که تقریباً نمی‌رسم بروم، ورزش هم سخت شده. وقتی یک روز تعطیل به خانه می‌رسی، ترجیح می‌دهی استراحت کنی یا وقتت را با بچه بگذرانی. حتی بعضی مناسبت‌ها مثل روز اول مهر هم که برای بچه‌ها مهم است، به خاطر شرایط کاری نمی‌توانی آن‌طور که باید کنارش باشی. این قسمت شاید از سختی‌های کار باشد که کمتر دیده می‌شود.

ـ پس اگر بخواهی یک روز کاملاً برای خودت طراحی کنی، چه شکلی است؟

یک سفر خانوادگی، بدون تماس کاری! همین. جایی برویم که چند روز تلفن اداره زنگ نخورد، ذهن آدم از کار جدا شود و فقط کنار خانواده باشی.

ـ از این سال‌ها یک آرزو برای خودت و همکارانت داری؟

دوست دارم همه همکاران اینجا یک روز به بهترین جایگاه خودشان برسند و به اوج برسند. هر کسی که زحمت می‌کشد، دوست دارم نتیجه‌اش را ببیند.

ـ درباره دوره جدید مدیریت موسسه و تغییراتی که در فضای داخلی احساس کرده‌ای، چه نظری داری؟

من احساس می‌کنم با آمدن دکتر مسعود نمازی شناسنامه موسسه دارد کامل‌تر می‌شود. یکی از چیزهایی که به نظرم در سال‌های گذشته کمتر داشتیم، ارتباط و توجه بیشتر به کارکنان بود. الان اینکه مجله منتشر می‌شود، با کارکنان گفت‌وگو می‌شود، برنامه‌هایی مثل دیدار مستقیم کارکنان با مدیرعامل برگزار می‌شود، به نظرم اتفاق خوبی است. این‌ها شاید در ظاهر کارهای ساده‌ای باشند اما باعث می‌شوند کارمند احساس کند دیده می‌شود و بخشی از مجموعه است.

ـ اگر قرار باشد یک نکته را به عنوان دغدغه کارکنان بگویی، چه چیزی است؟

شرایط اقتصادی را نمی‌شود نادیده گرفت. کارمند در نهایت نگاهش به فیش حقوقی آخر ماه است. خیلی از مسائل اقتصادی دست مدیران یک مجموعه نیست، اما اگر بتوان برای وضعیت معیشتی کارکنان کاری کرد، قطعاً اثرش را در انگیزه و آرامش آنها می‌بینیم. وقتی کارمند دغدغه زندگی کمتری داشته باشد، با تمرکز بیشتری کار می‌کند.

ـ و در پایان، اگر بخواهی یک جمله را به عنوان نگاهت به کار و مجموعه‌ای که ۱۲ سال از عمرت را در آن گذرانده‌ای بگویی؟

یک جمله هست که خیلی دوستش دارم «کنترل کیفیت فقط به امور کنترل کیفیت ختم نمی‌شود؛ کیفیت باید در رگ و پی تک‌تک کارکنان باشد.» به نظرم اگر هر کسی کار خودش را درست انجام بدهد، اگر خودش «اوکی» باشد و کارش را درست و با وجدان انجام دهد، در نهایت کیفیت کل مجموعه بالا می‌رود. من فکر می‌کنم هر مجموعه‌ای از آدم‌هایش ساخته می‌شود؛ اگر آدم‌ها درست کار کنند، مجموعه هم درست جلو می‌رود. روز و روزگار بر همه همکاران خوش.